آقای کریم پور رئیس انجمن صنفی احیای واحدهای اقتصادی چارچوب مفهومی و زیست‌بوم احیای واحدهای اقتصادی را معرفی کرد. بر اساس این مدل، واحدهای هدف شامل شرکت‌های راکد، نیمه‌فعال، رو به افول، زیرظرفیت اقتصادی و طرح‌های نیمه‌تمام هستند. نقش‌های اصلی به این صورت تعریف شده‌اند: «احیاجو» واحدی است که سهامداران و بدهکاران آن انگیزه ورود به فرآیند احیا را دارند؛ «احیاگر» شخص حقیقی یا حقوقی دارای صلاحیت و رتبه است که بر اساس قرارداد کنار واحد قرار می‌گیرد؛ «کارگزار» (انجمن) مسئول تأیید صلاحیت، آموزش، رتبه‌بندی احیاگران و نظارت بر فرآیند است؛ و نهادهای پشتیبان شامل دولت، قوه قضائیه، مجلس، بانک‌ها، ستادها و بخش خصوصی می‌شوند.
مراحل احیا از «در حال احیا» (امضای تفاهم‌نامه با احیاگر) آغاز شده و به ترتیب به «نو احیا» (ایجاد حداقل۲۰ درصد ظرفیت جدید)، «احیاشده عملیاتی» (افزایش حداقل ۳۰ درصد ظرفیت تولید نسبت به آغاز احیا و فروش ۵۰ درصد تولیدات در یک سال)، «احیاشده سودآور» کسب و کاری که سود و زیان انباشته آن مثبت شده باشد و در نهایت «احیاشده پایدار» (جذب سرمایه معادل ۲۰ درصد حقوق صاحبان سهام یا سود انباشته مثبت در دو سال متوالی) می‌رسد.
عملکرد نهضت تا سال ۱۴۰۲ شامل احیای بیش از ۸۴۰۰ واحد تولیدی، صنعتی و کشاورزی، ایجاد ۱۶۵ هزار شغل مستقیم و غیرمستقیم، شناسایی شبکه ۳۲ هزار نفری، آموزش و تأیید صلاحیت بیش از ۱۰۰۰ احیاگر، عرضه اعتبار بیش از ۱۰۰ هزار میلیارد تومان و پیگیری بیش از ۱۴۵۰ پرونده حقوقی و بانکی بوده است. همچنین دوره‌های آموزشی کارشناس احیا (۷۰ ساعت) و مدیر احیا (۴۰ ساعت) طراحی و اجرا شده و کتاب‌های تخصصی از جمله ترجمه «احیای پایدار» و مجموعه‌های مدیریت، حسابداری و حقوقی در فرآیند احیا منتشر گردیده است.
کاربرگ جامع ارزیابی، عارضه‌یابی و برنامه احیای شرکت‌های آسیب‌دیده از جنگ شش بخش اصلی دارد: شناسنامه شرکت، بسته عملیاتی سه‌فازی (تثبیت اضطراری، راه‌اندازی اولیه و رشد پایدار)، گزارش تفکیکی خسارات، تحلیل سرمایه انسانی، شاخص‌های مالی و ماتریس گلوگاه‌ها.
در این رابطه چند شرکت به عنوان نمونه واقعی بررسی گردید. که در همه موارد، اولویت اصلی شامل استمهال بدهی‌های بانکی و تأمین اجتماعی، تخصیص تسهیلات مرحله‌ای مبتنی بر پیشرفت فیزیکی، بازسازی زیرساخت‌ها، تأمین مواد اولیه و بازگشت نیروی کار برای راه‌اندازی مجدد تولید عنوان شد.
